Tired feet, happy heart
april 20, 2013
Ik nam twee snipperdagen en trok met fijn gezelschap richting Maastricht.
Resultaat: een leeg hoofd, opgeladen batterijen en een blij hartje. Meer hoeft dat niet te zijn als verjaardagscadeau lijkt me. Op naar een geweldig vierentwintigste levensjaar, ik heb er het volste vertrouwen in.
Bite your lip
april 15, 2013
Zwijgen en doorbijten, dat is altijd mijn motto geweest.
Maar als ik iets geleerd heb, is dat zwijgen niks helpt. Zwijgen breekt je af van binnenuit. Een vernietigende gedachte met een keer. Tot je net als een holle boom in elkaar stort en er niks meer overblijft dan een klein hoopje miserie. Zwijgen doet niks verdwijnen, meer nog, het maakt het alleen maar erger. Tot de gedachten in je hoofd onwerkelijke proporties aannemen, als lood wegen en je volledig overmannen.
En dus, door dit in te zien en ernaar te handelen, durven mijn dromen al eens terug te komen. Wolkje per wolkje. Ik hoop, fluister en zweef. Natuurlijk word ik nog geplaagd door donkere wolken. Vaak zonder concrete reden, maar zo nu en dan duiken ze opnieuw op. Ik wou dat ik heel hard kon blazen om ze allemaal voorgoed weg te jagen, maar ik ben ervan overtuigd dat ze wel zullen afnemen in frequentie en omvang. Een kwestie van tijd, zoals bij alles, het grootste cliché sinds mensenheugenis. Ik voel me alleszins steeds lichter worden, het verdriet van de wereld valt stilaan van mijn schouders. Het heeft er lang genoeg gerust, zoek maar een andere kampeerplek.
Take a leap of faith was een van die gefluisterde zinnetjes. Dus bij deze leap ik. Zonder te weten hoe het zal uitdraaien. Zonder er zeker van te zijn dat ik niet in volle vaart tegen een muur zal oplopen en alle botten in mijn lijf zal breken. En ik vind het zelfs niet erg. Ik gooi de dekens van me af, adem diep in en uit: op naar nieuwe avonturen.
One day you will teach me to let go of my fears
maart 12, 2013
Van hun album “In today already walks tomorrow”. Veel meer uitleg hoeft er niet bij denk ik. Ik weet dat muziekposts niet geliefd zijn, maar geef het een kans.
Gebalde vuisten
maart 9, 2013
Ik heb zo’n opgekropte woede in mij zitten en ik geraak er maar niet van af. Het is woede om iets dat het niet waard is om nu nog razend om te zijn, dus waarom zou ik er nog mee rondlopen? Ik heb ze nooit geuit dus misschien is dat de reden waarom ik het niet kan loslaten. Daarom loop ik nog steeds rond met gebalde vuisten in mijn jaszakken en wordt mijn bloed stilaan een beetje vergiftigd. Misschien, als ik hier eens heel erg boos word om alles wat daarmee te maken heeft, dat ik het achter me kan laten. Eens proberen.
(een van mijn lievelingsbands op dit moment trouwens, hun cd Bright Lights is een aanrader)
Ik blijf maar voornemens maken
maart 8, 2013
Hoe slechter ik me voelde, hoe minder foto’s ik nam. Logisch misschien, maar ook jammer, aangezien al die foto’s bij me op zak zulke mooie herinneringen maken. Zelfs al hebben sommigen een wrange nasmaak, toch bekijk ik ze met veel plezier opnieuw en opnieuw. Alweer een nieuw voornemen dus: meer foto’s, meer mooie herinneringen. Je mag het trouwens gerust overnemen in je eigen mentale voornemenboek, ik weet dat je me er nog heel dankbaar voor zal zijn.
Heist – Regenboog – Veel te late kerstkaart – Buurt – Invloed van de job op mijn garderobe – Perfecte cadeaus van de zus – Nieuw kapsel – Perfecte cadeau van mijn Secret Santa – Beste koopjes ooit – Zondagen – Bushalte – Peace of heart, peace of mind – Inside in, outside out – Weg naar het werk – Vrijdag – Nieuw kapsel revisited – Cheeky – Liefde voor tweetalige boeken – Eva Mouton slaat koppen met spijkers – Never alone.
Beter dan pijnstillers
maart 6, 2013
Eerlijk, ik heb niet enkel dingen om triest over te zijn. Ik werd er al op aangesproken, of ik niet heel erg ongelukkig moest zijn, omdat ik dat toch altijd ben op mijn blog. Vreugde rolt nu eenmaal niet zo vlot uit mijn pen. Ik ben er zelfs een beetje bang van. Bang dat het dan even snel weer wegvliegt, dat het breekt door neergeschreven te worden. Geluk voelt brozer aan dan verdriet, dus ga ik er automatisch voorzichtig mee om.
Maar, zelfs ziek in de zetel – dank u lieve virale infectie – voel ik me nog een klein gelukzakje. Want sommige dingen zijn beter dan pijnstillers. Ze toveren een grotere lach op mijn gezicht dan de eerste zonnestralen waar iedereen zo enthousiast over was, dan zure matten die net zoet genoeg zijn of dan pakjes die onverwacht in de brievenbus vallen. Dat kan al tellen, niet?
Zondagen
februari 24, 2013
Zondagen maken me triest. Ze maken iets bij me los waardoor ik tegen een uur of vijf overmand word door een zekere melancholie. Vooral over dingen waar ik spijt van heb. Spijt van ruzies, van gemiste kansen, van stukgelopen dingen. Hoewel ik weet dat die me maken tot wie ik vandaag ben, toch zou ik maar al te graag een gedachtenschraper hebben. Een klein spateltje om de gedachten die me achtervolgen los te maken. Om ze chirurgisch te verwijderen en los te laten.
Loslaten, nog zo iets dat ik niet kan. Nochtans zou ik moeten of het zal maar moeilijk lukken om opnieuw licht te ademen. Ademen zonder het gevoel te hebben dat het gewicht van het verleden op mijn schouders rust.
Ooit, liefste dames en heren, komt er een tijd dat ik opnieuw luchtig schrijf en jullie niet in een halve depressie duw. Alleen nu even niet, geef me nog wat tijd.
Take this to heart
februari 2, 2013
En toen maakte mijn leven een volledige ommekeer.
Geen lief meer, een gebroken hart. Volledig op eigen benen staan terwijl ik onderweg stukjes van mijzelf probeer op te rapen. Maar het komt goed. Ik voel het. Een schone lei, een nieuwe kans. Als er een iets is dat ik ingezien heb, is het dat je een beetje egoïstisch moet zijn om gelukkig te kunnen zijn. Enkel op die manier kan de rust in je hoofd en hart terugkeren.
Dus, om even een wandelend cliché te spelen: take this to heart, iedereen verdient het om gelukkig te zijn. Zelfs al moet je daarvoor je eigen hart breken.
Weinig woorden
januari 6, 2013
Veel woorden zijn er soms niet nodig om een lading te dekken die als lood weegt. Bladzijden werden omgeslagen, stappen moesten ineens mijlenver vooruit gezet worden. Daarom stuurde ik op oudjaar mijn veelzeggendste tweet ooit de wereld in.
En vanaf nu alleen nog maar vooruit zeker? Ik wens u alvast hetzelfde toe. De moed om niet langer in het verleden te leven, maar om je buikgevoel te volgen, in het diepe te springen en onderweg vooral niet vergeten adem te halen.
Secret Santa editie 2012: slot
december 30, 2012
Wat een zalige editie was het toch, ik hoop dat jullie er even hard van genoten hebben als ik. Als het aan mij ligt, mogen ze in het vervolg allemaal zo zijn!
Ook dit jaar waren jullie enthousiast, maar liefst 100 Belgische en 14 Nederlandse bloggers hebben geholpen om wat extra kerstsfeer rond te dragen. Dank u wel!
| De Belgen |
De Nederlanders
