Mooi hoofdstuk

13248776_591758440986826_1572072647_n

Acht maand ondertussen en ik kan al helemaal niet meer herinneren hoe ons leven was voor die mooie zoon van ons verscheen. Genieten doe ik nu dubbel, wallen heb ik voor vier. Fulltime borstvoeding met een fulltime job, het weegt toch.

Gelukkig ben ik zo’n keikop die alleen maar aangevuurd wordt door negatieve commentaar of die borstvoeding was al lang misgelopen. Elke dag kreeg ik in het huilbabytijdperk te horen dat een flesje dé oplossing zou zijn. Deus ex machina. Ik zat al zo met de handen in het haar, dan helpt het inderdaad om elke stap die ik zet in twijfel te trekken. Nu krijg ik dan weer elke dag te horen dat hij wel zal doorslapen mochten we hem een flesje kunstvoeding geven. Zou hij dan ook ineens tot negen beginnen te slapen in plaats van tot zes elke dag, mevrouwtje in de rij bij de bakker? Nee? Laten we dan gewoon maar zijn ritme volgen en verder doen zoals we bezig waren.

Pas op, ik wil geen lans breken voor borstvoeding – niet meer oordelen over andermans leven is het eerste dat ik geleerd heb als moeder – maar ik weet wat voor ons werkt. Daarom dat ik het ook bijzonder jammer vind dat het niet elke moeder gegund is om daar haar eigen weg in te zoeken én te vinden. Als ik zie wat voor beer(tje) hij ondertussen geworden is, dan kan ik alleen maar besluiten dat het goed was voor ons en dat met enige trots omdat het onze eigen weg was.

Hoe lang nog, de meest gestelde vraag na slaapthijnunogaltijdnietdoor?, dat weet ik niet. Tot hij niet meer wil. Tot ik niet meer wil. Tot het stopt, mooi hoofdstuk.

Woorden

13166865_1062078570530103_374588483_n

Kill your darlings.
En inderdaad, hele epistels werden hier al naar de prullenmand verwezen.

Alsof ik bang ben dat mijn woorden niet kunnen overbrengen hoe geweldig hij is. Dat ik iets te bewijzen heb over mijn liefde voor hem of dat het zwart op wit nooit voldoende zal zijn. Nooit duidelijk genoeg hoe rijker, leuker en intenser hij ons leven maakt.

Alsof ik vooral niks slechts durf te schrijven, omdat hij dat helemaal niet verdient. Klein lief ventje. Die moet niet achtervolgd worden door de tranen die ik al liet, de woorden die al eens durfden te vallen tussen zijn papa en mij, de gedachten die soms door mijn hoofd flitsten en de nachtmerries die ik had en heb. Daar heeft hij geen schuld aan.

Het enige dat hij eigenlijk hoeft te doen is groeien en bloeien zoals hij nu uitstekend doet. Elke dag met iets meer karakter en een eigen (sterk) willetje. Met die heerlijke lach van oor tot oor op zijn gezicht en de putjes in zijn wangen.

Puur en alleen door te vertrouwen op ons gevoel, woorden zelfs meestal achterwege gelaten.

Rebonjour

13102414_1048703751843310_809115791_n

Ik besef maar al te goed dat het niet lief was van mij om ineens van de aardbol te verdwijnen. Alleen viel die grijze wolk me zwaarder dan gedacht. Woog ze zwaar op mijn bestaan en heel mijn denken. Ik heb dus even nodig gehad om alles op een rijtje te zetten. Om alle schakels in elkaar te doen passen: een baby, een lief, een huishouden en ergens daartussen ook nog enkele restanten van mijn eigen noden.

Eens ik een ritme vond waarin het aangenaam schakelen was, mocht ik nog een element in dat rijtje proberen te passen. Werk. Of correcter gezegd, nieuw werk, want dat oude verloor ik ergens onderweg op mijn grijze wolk.

Intussen kabbelt het leven verder op een tempo dat we onszelf gewoon gemaakt hebben, met soms eens een stroomversnelling en meer dan eens een veel te vaak onderbroken nacht. Die post komt er dus snel, al is het maar om de steeds groter wordende gaten in mijn geheugen te snel af te zijn.

Nooit gedacht dat een hart zo kon groeien.

Wolk


Een huilbaby. De allermooiste en liefste baby die ik ooit al zag, maar met net iets te veel decibels en vooral overduidelijke pijn.

Mijn prille moederhart heeft het al zwaar te verduren gehad, net als mijn trommelvliezen en traanklieren.

Een paar dagen geleden zijn we met nieuwe medicatie gestart. Ik kruis al mijn vingers en tenen dat het hem snel verlichting brengt, zodat hij eindelijk rustig kan slapen en verder kan gaan met de liefste baby te zijn.

Geen roze wolk hier, maar een bijzonder liefdevolle grijze.

Een tijd van laatsten

Dat was het dan.

De laatste werkdag. De laatste projecten afgerond en de laatste mailtjes  verstuurd. De laatste keer carpoolen met mijn lief. De laatste lunchpauze met mijn favoriete collega.

Wordt het dan nu ook het laatste weekend met twee? De laatste zondag waarop we zelf beslissen wanneer we opstaan? De laatste keer dat we ‘s avonds ongepland uit eten kunnen?

Al die laatste keren wisselen we snel in door mooie eerste keren. De eerste blik, de eerste kreet, de eerste knuffel, de trots in de ogen van mijn lief.

Bijna. Bijna. Bijna.
Dat was het mannelijk ongeduld dat sprak, ik kan wel nog even wachten.

Op dit moment – de zomer

Ik begon met hier te schrijven dat ik naast het introduceren van babyland heus nog wel iets anders deed de afgelopen zomermaanden,… maar blijkt dat dus toch niet waar te zijn. Elke rubriek is doorspekt met baby. Mijn excuses voor de overload aan kleine dreumesen, de storm zal weldra gaan liggen, maar voorlopig is het me gewoon allemaal veel te spannend.

Doen – Eindelijk toegeven aan mijn nestdrang. En waarom ook niet. De afwas moet sinds kort bijvoorbeeld te allen tijde gedaan zijn, zelfs al doet het vaak pijn om op mijn benen te blijven staan. En dat voor iemand die – tot mijn scha en schande nu – haar afwas in de koelkast stak en van kot meenam naar huis om ze daar in de vaatwas te steken. Best geen verdere vragen bij stellen lijkt me…

Denken aan – Hoe hard ik al veranderd ben. Ik zou het niet gegroeid noemen, maar eerder bewuster. Bewust van mezelf en de mensen om me heen. Alle futiliteiten worden ineens in een mooi relativeringsjasje gestopt. Jammer genoeg kan mijn brein niet alles als een futiliteit klasseren. Hoewel mijn wereld volledig op zijn kop staat, ondervindt die van een ander daar bitter weinig last van. Zelfs niet die van familie en dat vond ik toch wel een kleine zure appel. Ieder zijn sores natuurlijk, niet meer dan normaal, maar zoals die Vlaamse zanger het al eerder zo mooi zong doet een sms’je geen zeer.

Kijken – Heel veel series. De voorbije vakantiedagen bracht ik grotendeels horizontaal door – of eerder zijdelings om mijn overige ingewanden te beschermen – en daar hoorden wel ettelijke seizoenen series bij. Ondertussen ben ik beland bij Oranje Is The New Black, maar het begint al wat te vervelen. Tips zijn altijd welkom, want ik hoef nog maar anderhalve week te werken en verwacht dat ik best nog wat tijd al liggend zal doorbrengen.

Uitkijken naar – Kan je uitkijken naar het moment waarop je terug gracieus je eigen teennagels kan lakken? Ik probeerde het onlangs nog eens en had bijna een week vakantie nodig om ervan te bekomen.

Lezen – Blogs, blogs, blogs, wat lees ik ze zo graag. Wat zijn zo jouw favorieten? Mijn Feedly kan altijd wel wat nieuw voer gebruiken.

Houden van – De manier waarop mijn bedgenoot zijn slaapdronken hand op mijn been laat rusten tijdens een moeilijke nacht, om me zo te laten weten dat hij er is, ook al vertoeft hij ver weg in dromenland. Het maakt alles ineens heel erg draaglijk.

Zoals je al las geen uitspattingen deze zomer, geen wilde avonturen of verre bestemmingen zoals vorig jaar. Enkel tijd dichtbij huis en bij elkaar, iets wat ons deugd deed als gezin en als familie.

En hoe was jouw zomer?

Vlinders

Een klein zuchtje en ineens zijn we september. Het einde van de zomer, een nieuw schooljaar, de maand waarin we ons jubileum als huiseigenaar kunnen vieren, maar dit jaar vooral de maand waarin ik een fris nieuw leventje op de wereld zal zetten.

Of ik er klaar voor ben lijkt wel de meest gestelde vraag te worden van het moment. Begrijpelijk ook, want opmerkingen over mijn gewicht worden niet altijd in dank afgenomen en waar praat een mens anders over als je voor iemand staat die een bowlingsbal lijkt ingeslikt te hebben?

Zoals je al kon lezen ben ik er klaar voor. Maar dan ook weer niet. Zoals iedereen die voor het eerst ouder wordt, kan ik me niet voorstellen wat ons allemaal te wachten staat. Dankzij de prenatale lessen weet ik het vrij praktische ondertussen wel – die film zal nog een aantal jaar op mijn netvlies blijven plakken – maar wat erna. Naast de ontelbare schoppen in mijn buik dag in dag uit en de voetjes die er af en toe in mijn zij komen uitpuilen, leeft er nu ook een heuse vlinderkolonie daarbinnen. Hoe iedereen daar nog plaats heeft, het wordt me een raadsel.

Op mijn instinct vertrouwen, het advies dat ik me voorhoud uit de hele hoop van goedbedoelde raad die ik al kreeg. Geschiedenis leert me dat instinctief leven en beslissingen nemen me al het meeste en het mooiste opgebracht heeft. Dat het lastig zal worden, daar ben ik me van bewust. Ik ben sowieso niet wolkerig aangelegd, dus ik koester geen hoop om op een roze exemplaar met perfect gekapt haar rond te zweven. Dat ik tijd zal nodig hebben om te durven op mijn instinct te vertrouwen ook. Maar ik nam me vooral voor heel lief te zijn voor mezelf en ons drie, iedereen leert het met vallen en opstaan.

Geen rozen zonder doornen.

Vier

Geboortekaartjes besteld.
Enveloppen geschreven.
Doopsuiker gemaakt.
Kamer volledig in elkaar gezet.
Kleertjes gewassen en gesorteerd.
Valies in de auto.

Die tweede week vakantie bleek zeer productief om babyland volop te introduceren in ons huis. Je zou bijna kunnen zeggen dat we er helemaal klaar voor zijn. Materieel en praktisch gezien dan, mentaal denk ik dat er volledig klaar voor zijn niet aan de orde is. Maar ook dat geeft niet. De prenatale lessen hebben me veel rust gebracht. Informatie en begrip, zoals ik al eerder zei heb je niet meer nodig als je voor het eerst een kindje verwacht. Dat samen kunnen delen met de man die alles in het werk stelt om me het leven zo gemakkelijk mogelijk te maken was nog de spreekwoordelijke kers op de taart. Als er iets is dat ik in die negen maanden beseft heb is dat ik het serieus getroffen heb. Nog maar eens mijn pollekes kussen daarvoor.

Nog vier weken, nog maar vier weekends alleen met twee.
Onwerkelijk bijna.

Waas

Een waas in mijn hoofd.

Als je alle verhalen er eens op naleest dan kan dat wel kloppen. Naar het einde toe keer je meer en meer in jezelf. Onbewust sluit je je af, als een soort voorbereiding op wat komen zal.

En zo loop ik nu in mijn vijfendertigste week rond met een dof gevoel in mijn hoofd. Concentreren lukt me niet meer, logisch nadenken nog minder. Ik merk het ook aan de berichten die hier verschijnen. Zo anders dan ervoor, maar wel helemaal zoals ik nu ben. Chaotisch en een beetje in de war. Licht melancholisch en weemoedig, niet wetend wat er in mijn schoot geworpen zal worden.

Binnen een paar uurtjes gaat er een week vol rust van start. Tijd genoeg dus om in een waas door te brengen.

Tenzij die nestdrang me ineens besluipt.

Geruststelling

Vannacht sliep ik nog eens als een roosje. Dat was al een eeuwigheid geleden. Uren lag ik ‘s nachts al wakker. Elke mogelijke vraag flitste dan door mijn gedachten. Zal de baby op tijd draaien? Nemen we het risico door te proberen manueel te laten draaien? Zal alles in orde zijn? Is alles nù wel in orde? Wat zou ik doen mocht ik ineens naar het ziekenhuis moeten wanneer dat rustig slapend mannetje hier naast mij aan de andere kant van de wereld zit? Wat moet ik nog allemaal in huis halen? Gedachten die mijn hoofd wel eens gek durfden te maken, zoals je onwaarschijnlijk al merkte. Hersenen gedrenkt in een hormonensausje, het kan niet anders.

En toen kwam er gisteren wat geruststelling. De baby gaf het op een stuitje te zijn en besloot het me dan ineens maar helemaal gemakkelijk te maken door zelfs al wat in te dalen. Nu al, waardoor de kans op een nieuwe wenteling veel kleiner wordt. Die nieuwe positie zorgt er dan ook weer voor dat er hier ten huize beslist werd om de andere kant van de wereld maar te laten voor wat het daar is. In plaats daarvan bouwt hij aan onze eigen wereld, een veel nobeler doel.

Ik word helemaal week als ik hem bezig zie. De zorg en liefde die hij nu al uitstraalt terwijl hij zijn uiterste best doet alles piekfijn in orde te hebben voor de baby. Meer kan ik niet wensen. Een betere man aan mijn zijde kon ik me trouwens ook niet inbeelden. Om een tastbare herinnering te hebben aan deze periode vroeg ik een van mijn goede vriendinnen of ze foto’s wilde nemen. En wat voor foto’s werden het. Ook al voel ik me alles behalve mooi, ik vind ze zó mooi. Zeker die waarbij ze erin slaagde ons allebei voor de lens te krijgen. Op amper twee minuten tijd maakte ze een foto die ik voor altijd zal koesteren. Klein talentje.

Hoe hard ik ook al gevloekt heb tijdens heel deze periode, ik begin ze steeds meer te appreciëren. Het voelt bovendien als een heus leerproces, zowel indiviueel als samen. Eentje waar we alleen maar sterker kunnen uitkomen. Maar zo positief ineens hoor ik je denken? Wat een nachtje slaap inderdaad allemaal niet kan doen.