Beestenboel

IMG_7945

Slijm slijm slijm en een beetje snot.

Daar vullen we de laatste dagen mee. Neuzen vegen en het gevecht met fysiologisch water. Was ik aandeelhouder geworden in de Kleenex-fabriek, ik kon gouden zaakjes doen denk ik.

Overal zijn er nu slakkensporen te vinden in huis, want hij heeft volop zijn vrijheid geroken. Hoestend, proestend en sniffend, maar niks houdt hem tegen op zijn weg naar alleen stappen. Hij spurt het huis rond, van de sofa naar de salontafel naar de muurtjes van de haard naar de kasten en terug. Begeleid natuurlijk door gezang, geklap, gebrabbel en gelach, hoe luider hoe liever. Met zijn stoute schoenen aan gooit hij onderweg zijn armen al eens in de lucht of duwt hij zich af om een paar seconden alleen recht te blijven staan. Een plezier om die kleine avonturier te zien openbloeien en de ideale remedie tegen een slecht humeur. Al hou ik nu al mijn hart vast voor alle builen die hij zal zetten, want er zit behoorlijk wat vuur in… maar dat wisten we natuurlijk al langer dan vandaag.

De zomer mag nu wel komen zodat dit herfstig weer haar snotneuzen en moeilijke nachten kan meenemen. Dat ze bovendien ook maar snel die regen terug meeneemt, zodat die muizen die nu in onze muren komen huizen terug naar buiten kunnen. Brrrr.

Negen

IMG_7557

Negen maand op de wereld, daar durft een moeder al eens emotioneel van te worden. Even lang gewacht dan geknuffeld en gesnuffeld. Dat het niet gemakkelijk was, dat staat buiten kijf. Dat het het waard was? Elke seconde van de dag.

Laat het dus een hart onder de riem zijn voor alle bewoners van wolken in om het even welke grijstint. De weg die je aflegt is je eigen weg en niet te vergelijken met die van iemand anders, maar weet dat het sowieso beter wordt. Elke dag een klein beetje meer.

En hier op onze lichtroze wolk – wat ben ik toch zo blij dat te kunnen zeggen – werden de eerste stapschoenen gekocht, werd de maxi cosi opgeborgen en ingeruild voor de grote autostoel. Gedaan met dat kleine boze baby’tje dat eigenlijk nooit écht klein was. Er wordt duchtig gestapt, gedanst en gebabbeld. Maar het meest van al wordt er gelachen van oor tot oor van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Oh laat hem toch nooit die guitige lach met allerliefste kuiltjes verliezen. Wat een intens geluk.

En ik? Ik voel me sterker dan ooit. Prioriteiten maken het leven zoveel gemakkelijker. Mijn geluk is zijn geluk en omgekeerd, dus dan weet je ineens ook waar je het voor doet.

Muggen mogen muggen blijven, en zo niet, een olifant kunnen we ook wel aan.

Doorgehakt

IMG_7286

Als het niet goed voelt, doe er dan iets aan.

Loze simpele woorden in sommige oren, maar woorden waar ik sinds een paar jaar toch probeer naar te leven en die hier voor een heuse ommekeer zorgden. Veel te lang zat ik slecht in mijn vel. Kleine kniezer. Deed ik dingen omdat ik dacht dat ik ze moest doen en dacht dat het zo hoorde. Tot ik inzag dat dat helemaal niet zo hoefde te zijn en dat de enige die die demonen voedde ikzelf was. Dat je je geluk in eigen handen hebt en nog zevenendertig spreuken die je tig keer ziet verschijnen op sociale media in sierlijke letters.

En dus hakte ik nog maar eens een ferme knoop door en besliste ik niet te blijven op de huidige job. Puur op het gevoel omdat het niet juist zit. Omdat er iets wringt waar ik me maar niet mee kan verzoenen. Dat gevoelsmatig leven, dat ik daar niet eerder mee begonnen ben.

Nu dus op naar een nieuw avontuur, de basis zit alvast goed!

Principes

IMG_6247

Dat je jezelf wel durft te verliezen, zo diep verscholen als nieuwe bewoner van babyland.

Wanneer prioriteit nummer één zo lang lawaai maakte en je daarom ook alles deed om die crisismomenten te vermijden, dan geraak je al eens in een stramien waarin je jezelf durft te vergeten. Me-time is naast een lelijk ook een immens vaag begrip geworden. Slaap is me namelijk veel meer waard geworden dan mooi gelakte nagels of smokey eyes. Voor de baby verscheen was het summum van die me-time een paar uur mezelf opsluiten in de badkamer. Iets te lang onder de douche, iets te lang met je haar bezig, iets te veel oogschaduw combineren, een maskertje hier, een scrub daar,… Nu race ik door heel die ruimte in de tijd die ik toen gebruikte om enkel nog maar mijn haar goed te leggen. Mijn uitgebreide collectie make-up en verzorgingsproducten blijft onaangeroerd liggen, want wie heeft dààr nu nog tijd voor? Kleren worden vaak met één oog op de kast één oog op de klimmende baby gekozen, waardoor een wat-heb-ik-nu-toch-weer-gecombineerd-situatie op het werk al veel te vaak is voorgevallen.

Pas op, ik denk dat mijn lief nog steeds met mij durft buiten te komen… maar er is toch ruimte voor verbetering. En te zeggen dat ook dit één van de dingen was die ik niet begreep en nóóit zou doen.

Je hebt principes, en dan krijg je die baby.

Lief klein krijsertje

Naamloos

Dat ik dolverliefd op hem ben en dat hij me elke dag zo hard doet lachen dat mijn kaken er pijn van doen, dat zei ik al. Maar geloof me, het is niet altijd zo geweest.

Dagen, weken, maanden werd er hier gehuild. Dag en nacht door hem, dag of nacht door mij. Ik heb geen enkel gesprek gevoerd met mijn zus die toen een maand door Australië trok, dat ik niet heb moeten afbreken omdat ik geen woord meer kon uitbrengen. Of omdat hij zodanig luid aan het krijsen was dat we elkaar niet meer verstonden. Bezoek wilde ik liever niet over de vloer. Uitstapjes werden gepland, maar braken we vaak al op vroegtijdig af wegens te hoge stressfactor en een baby die paars zag van colère omdat hij in zijn maxi cosi moest.

Zo machteloos voelde ik me nog nooit. Het gevoel dat hij pijn had, dat hij ergens heel erg mee zat en hem toch maar niet kunnen helpen. Alles probeerden we om een oplossing te vinden. Dokters, vroedvrouwen, osteopaten… we bezochten ze allemaal met bloedrode ogen en een nerveus gevoel in de maag. Advies vloog ons om de oren, iedereen dacht het wel beter te weten en toch had niemand de gouden tip.

Op de duur begin je dan maar te denken dat het aan jou ligt. Dat jij wel iets verkeerd doet, dat jij dat gewoon niet aan kan zo’n baby. Zeker nadat een niet zo begripvolle kinderarts zei dat baby’s nu eenmaal huilen, dat ze je dat wel niet zeggen terwijl je naïef schattige kleertjes aan het kopen bent, dat je er maar moet aan wennen want het is je leven vanaf nu.

Wel mevrouw, om even een Haroontje te doen: je hebt huilen en je hebt huilen huilen. Ik denk dat je al snel aanvoelt wanneer het geen gewone hongerpipikakamoeaandachtshuil meer is. Een krijs is geen huil en een baby huilt al zeker niet zodanig veel en hard dat zijn stem er door weg is. Al eens een hees baby’tje horen krijsen? Dat gaat door merg en been. Zonder mezelf in al te veel zelfmedelijden te willen wentelen, maar dat hart van me kreeg het behoorlijk te verduren daar op mijn grijze wolk.

De perfecte babyfoto’s die ik zag passeren op verschillende media sneden dan ook door mijn weke moederzieltje en deden me zelfs nog meer wankelen. Die van mij huilt alleen maar, is zo ongelukkig, heeft dag in dag uit pijn, wil alleen maar aan mij plakken en kan ik geen seconde alleen neerleggen… wat doe ik toch verkeerd?

Wel niks besef ik nu. En ongelooflijk maar waar maar als ik nu door mijn eigen foto’s blader, zie ik zelfs dat ik tussen al dat huilen door zelf een paar van die perfecte babyfoto’s zitten heb! Allemaal perceptie dus.

Hoe ik heel die grijze wolk overleefd heb is een lang verhaal. Als ik het even kort samenvat dan hebben alle struikelblokken me ergens onderweg veranderd in een koppige instinctieve mamaleeuwin, wat uiteindelijk ook mijn redding bleek te zijn. Maar zoals ik in een vorige post al zei, elke moeder moet het recht gegund worden haar eigen weg te zoeken en haar eigen baby te leren kennen, tenzij ze expliciet om hulp vraagt. Dus geen tips of tricks van mij (misschien wel een paar mocht je echt willen), enkel een aanmoediging om veel meer in jezelf te geloven.

Ik spreek hier trouwens steeds in de ik-vorm, omdat ik enkel kan verwoorden hoe ik die periode beleefd heb. Voor mijn lief – die overigens niet graag mijn lief genoemd wordt, naar het stadhuis dan maar? – moet het haast nog moeilijker geweest zijn als papa. Elke dag heb ik trouwens ook gezegd dat koppels die een baby krijgen om hun relatie te redden goed zot zijn. Wat een aanslag!

En zie nu waar we staan, ik had het nooit geloofd een paar maanden terug.

Dolverliefd

IMG_6538

Er is zoveel dat ik niet wil vergeten. Het liefst zou ik het allemaal in een doosje stoppen om er later nog van te kunnen genieten. Een tijdscapsule terug naar heerlijke babydagen.

Hoe hij papa papa papa fluistert en zwaait als hij door het raam kijkt. Hoe hij steeds een blok in elke hand houdt als hij ergens op, onder of door kruipt omdat dat meer lawaai maakt. Hoe trots hij is als hij stapt en zijn handjes los laat. Hoe hij lacht van oor tot oor als ik hem uit zijn bed pluk ‘s morgens nadat hij zich eens goed van top tot teen uitstrekte. Hoe verliefd hij kijkt naar zijn lievelingsverzorgster in de crèche, zo verliefd dat ze er zelfs van moet blozen. Hoe geïntrigeerd hij naar mijn oren (?) en haar kan kijken. Hoe hij fruit deelt met zijn papa en op zijn tafeltje slaat als het zijn beurt is. Hoe hij kan gieren en brullen van het lachen. Hoe geconcentreerd hij iets kan onderzoeken, het liefst iets met wielen. Hoe heerlijk hij ruikt. Hoe hij op mijn borst in een diepe zorgeloze slaap kan vallen. Hoe schattig hij snurkt. Hoe hij zijn buggy vasthoudt als we op stap zijn, alsof hij bang is ook maar één seconde te missen. Hoe de haartjes in zijn nek krullen.

Een stuk van je hart dat buiten je borst rondloopt, het maakt je zo week. Dolverliefd op die mannen van mij.

Mooi hoofdstuk

13248776_591758440986826_1572072647_n

Acht maand ondertussen en ik kan al helemaal niet meer herinneren hoe ons leven was voor die mooie zoon van ons verscheen. Genieten doe ik nu dubbel, wallen heb ik voor vier. Fulltime borstvoeding met een fulltime job, het weegt toch.

Gelukkig ben ik zo’n keikop die alleen maar aangevuurd wordt door negatieve commentaar of die borstvoeding was al lang misgelopen. Elke dag kreeg ik in het huilbabytijdperk te horen dat een flesje dé oplossing zou zijn. Deus ex machina. Ik zat al zo met de handen in het haar, dan helpt het inderdaad om elke stap die ik zet in twijfel te trekken. Nu krijg ik dan weer elke dag te horen dat hij wel zal doorslapen mochten we hem een flesje kunstvoeding geven. Zou hij dan ook ineens tot negen beginnen te slapen in plaats van tot zes elke dag, mevrouwtje in de rij bij de bakker? Nee? Laten we dan gewoon maar zijn ritme volgen en verder doen zoals we bezig waren.

Pas op, ik wil geen lans breken voor borstvoeding – niet meer oordelen over andermans leven is het eerste dat ik geleerd heb als moeder – maar ik weet wat voor ons werkt. Daarom dat ik het ook bijzonder jammer vind dat het niet elke moeder gegund is om daar haar eigen weg in te zoeken én te vinden. Als ik zie wat voor beer(tje) hij ondertussen geworden is, dan kan ik alleen maar besluiten dat het goed was voor ons en dat met enige trots omdat het onze eigen weg was.

Hoe lang nog, de meest gestelde vraag na slaapthijnunogaltijdnietdoor?, dat weet ik niet. Tot hij niet meer wil. Tot ik niet meer wil. Tot het stopt, mooi hoofdstuk.

Woorden

13166865_1062078570530103_374588483_n

Kill your darlings.
En inderdaad, hele epistels werden hier al naar de prullenmand verwezen.

Alsof ik bang ben dat mijn woorden niet kunnen overbrengen hoe geweldig hij is. Dat ik iets te bewijzen heb over mijn liefde voor hem of dat het zwart op wit nooit voldoende zal zijn. Nooit duidelijk genoeg hoe rijker, leuker en intenser hij ons leven maakt.

Alsof ik vooral niks slechts durf te schrijven, omdat hij dat helemaal niet verdient. Klein lief ventje. Die moet niet achtervolgd worden door de tranen die ik al liet, de woorden die al eens durfden te vallen tussen zijn papa en mij, de gedachten die soms door mijn hoofd flitsten en de nachtmerries die ik had en heb. Daar heeft hij geen schuld aan.

Het enige dat hij eigenlijk hoeft te doen is groeien en bloeien zoals hij nu uitstekend doet. Elke dag met iets meer karakter en een eigen (sterk) willetje. Met die heerlijke lach van oor tot oor op zijn gezicht en de putjes in zijn wangen.

Puur en alleen door te vertrouwen op ons gevoel, woorden zelfs meestal achterwege gelaten.

Rebonjour

13102414_1048703751843310_809115791_n

Ik besef maar al te goed dat het niet lief was van mij om ineens van de aardbol te verdwijnen. Alleen viel die grijze wolk me zwaarder dan gedacht. Woog ze zwaar op mijn bestaan en heel mijn denken. Ik heb dus even nodig gehad om alles op een rijtje te zetten. Om alle schakels in elkaar te doen passen: een baby, een lief, een huishouden en ergens daartussen ook nog enkele restanten van mijn eigen noden.

Eens ik een ritme vond waarin het aangenaam schakelen was, mocht ik nog een element in dat rijtje proberen te passen. Werk. Of correcter gezegd, nieuw werk, want dat oude verloor ik ergens onderweg op mijn grijze wolk.

Intussen kabbelt het leven verder op een tempo dat we onszelf gewoon gemaakt hebben, met soms eens een stroomversnelling en meer dan eens een veel te vaak onderbroken nacht. Die post komt er dus snel, al is het maar om de steeds groter wordende gaten in mijn geheugen te snel af te zijn.

Nooit gedacht dat een hart zo kon groeien.