Zeven

Al veel lief en leed deelden we samen. Een hele tijd meer leed dan lief, maar daar brachten we bewust verandering in. Bij jou kan ik mijn hart uitstorten, kan ik tot de nodige inzichten komen en door jou ontmoette ik al tal van (h)eerlijke zielen. Je was altijd een constante in de pieken en dalen die ik had. Een steun die velen niet begrijpen, maar ik zou niet meer zonder je kunnen.

Gelukkige zevende verjaardag blogje lief.

Laat ons klinken op nog vele gelukkige jaren samen!

Deze week

Gatenkaas. De beste omschrijving van mijn geheugen tegenwoordig.
Terwijl ik vroeger elke dag hopen foto’s nam, neem ik alles nu veel liever op met mijn ogen. Maar omdat ik er zeker van ben dat ik spijt zal hebben als ik niet alles goed bijhoud, besloot ik maar voor mezelf een soort dagboek bij te houden. Wat dus betekent dat mijn voornemen om heus wat frequenter te bloggen ook haalbaar lijkt. Twee dikke vliegen in één klap!

De voorbije week:

Knipte ik voor het eerst mijn liefde zijn haar, én met succes. Zo geweldig als hij is, ging hij met veel plezier mee als slachtoffer naar de les. Wat een verademing om eens een model te hebben waarbij je het gewoon bent om in zijn persoonlijke bubbel te treden. Vreemd genoeg vind ik dat het moeilijkste bij modellen, heel dicht bij hen zijn. Je persoonlijke ruimte is over het algemeen een kring van zo’n veertig à vijftig centimeter rondom jou. Dan moet het haast als een invasie voelen als ik over iemand moet hangen om de haren te wassen. Gelukkig heb ik alleen maar goede bedoelingen, we come in peace.

Botste ik nog maar eens op de muren van mijn eigen kunnen. Na een dag van hot naar her te rennen, lukt het niet meer om dat de volgende dag nog eens te doen. Op elke goede dag volgt een slechte dag, de onvermijdelijke weerbots. De wandeling die we dus op zondagmiddag gepland hadden, werd al snel ingekort naar even buiten rondlopen en dan de zetel binnen. Die harde buiken en steken kennen geen genade.

Komt er steeds meer en meer beweging in mijn buik. Ik doe nu niks liever dan dicht bij mijn liefde te gaan liggen met zijn handen op mijn buik, om dan samen die tuimelingen te voelen en te dromen over wat er ons allemaal te wachten staat. Een voorsmaakje van ons kleine gezinnetje. Mijn excuses voor de overdosis meligheid, ik kan er niks aan doen. Zo schoon.

Kreeg ik mijn buik vol – pun intended – van alle opmerkingen rond mijn gewicht. Natuurlijk blijf ik niet op hetzelfde gewicht en natuurlijk wordt mijn buik rond. Eens je over de helft zit en er iets in jou groeit dat al bijna groter is dan een meetlat kan je niet verwachten dat het niet te zien is. Ik zou er me op de duur nog slecht gaan over voelen. Nu ik me eindelijk neergelegd heb bij mijn boller bestaan, hoef ik er niet steeds op gewezen te worden. Het valt me al van bij het begin op dat iedereen er steeds wel iets over te zeggen heeft. Alsof het een ongeschreven regel is dat iedereen zijn zwangerschapsanekdotes moet delen. Hoe gruwelijker hoe liever en dan nog bij voorkeur van de tante van de vriendin van het lief van je broer. Het is waarschijnlijk allemaal bijzonder goed bedoeld, maar dan moet er dringend een manier gevonden worden om dat ook zo over te brengen, “amai gij zijt dik geworden” is het namelijk niet.

Kocht ik wat tweedehands babyspullen en kreeg er ineens een hele doos kleertjes bij van die mevrouw. Gewoon, voor niks. Heel mijn dag was op slag gemaakt. Niet zozeer door de spullen zelf, maar vooral door de intentie waarmee ze me die doos overhandigde.

Werd hier al eens gepraat over de combinatie baby en delen op internet/social media. Sowieso is dat een moeilijk gegeven want je hebt geen idee hoe alles evolueert, maar dat wordt het al zeker wanneer de ene partij heel afgeschermd is en de andere al jaren haar hart uitstort op het www. Stof tot nadenken en compromissen. Wat vooral langs mijn kant moeilijk zal zijn, want dat gaat zo kriebelen! Hoe doen jullie dat? Zitten jullie allebei op dezelfde lijn of zijn er ook compromissen aan te pas gekomen?

Smeerde ik voor het eerst een product waarvan een van de werkingen anti-rimpel is. Als de rimpeltjes langs mijn ogen nu al een voorbode zijn van wat me te wachten staat, lijkt me dat geen overbodige luxe. Het hoofddoel blijft wel hydrateren, zeker met hoe mijn huid er nu aan toe is – dank je lieve baby-  maar toch, mooi meegenomen. Ik vond ook éindelijk een product dat doet wat het belooft voor mijn haar. Ik kan daar hele dagen euforisch over zijn.

Aaah, de kleine dingen.

Mantel der liefde

Na twee dagen zwoegen in de tuin kwam er een dag vol weerslag. Eentje zonder een greintje energie en met veel te veel emoties. Toch iets dat ik precies nog niet helemaal aanvaard heb, dat ik niet langer de baas ben over de indeling van mijn eigen energie. Soms is een trap nemen al genoeg om tien minuten te moeten zitten. En zo maakten die twee dagen in de tuin een zielig vodje van mij.

Iets waar ik het trouwens absoluut niet mee akkoord ben zijn die opgezwollen voeten. Nu al! Wie heeft dat uitgevonden zeg? Dat wolkje in mijn buik turnt ondertussen lustig en zonder problemen verder. Nog het liefst wanneer ik zelf eindelijk kan rusten en dan bij voorkeur vanaf elf uur ‘s avonds. Zwangerschapsdementie begint ook al de kop op te steken. Nu ja, zolang ik elke avond de weg naar huis terug vind, zal het wel zo erg niet zijn zeker? Mijn kleren worden te klein, mijn billen te zwaar, mijn haar wordt dof, mijn huid grauw,…

Mijn mantel der liefde is nu wel al ruim groot genoeg om dat allemaal te bedekken en alleen maar warme gedachten over te houden. Zwem daar maar rustig verder kleine pruts, ik ga ondertussen wel op zoek naar comfortabele schoenen.

Lelijke speling van het lot

Mijn ene hand ligt op mijn buik en vangt de schopjes op van die kleine acrobaat in mijn buik. Nu al mijn favorietje.

Mijn andere hand omklemt een tekening. Eentje van een kleine meisje dat hier een paar straten verder woont. Sinds vorige week komt haar papa niet meer naar huis. En dat allemaal door een lelijke speling van het lot. Eén luttele seconde. Een rood licht meer of minder, een andere weg, een andere beweging… om het even wat had voor een totaal andere uitkomst gezorgd. Maar nu was de timing wel fataal. Een hele week voel ik me er al slecht door en ik verwacht dat het nog even zal nazinderen. Niet alleen omdat ik hun gezinnetje altijd al een warm hart toedroeg, maar ook omdat het zo dichtbij huis aankomt. Zelfs met de baby nog maar in mijn buik zijn al die gevoelens zoveel intenser. Wat een verdriet.

Zoveel liefde voor dat kleine meisje en haar lieve mama.

Kleine vlinder

Drie weken geleden voelde ik het voor het eerst, bijna letterlijk vlinders in mijn buik. Alsof de mooiste vlinder in de tuin opschrikte en wegvloog. Vanaf dat moment lijk je me wel elke dag te aaien vanuit je veilige cocon. De warmste kleine aanrakingen, je tovert er een glimlach mee op mijn gezicht.

Een weekje later draaide je al tuimelingen. De hele dag door, vaak naar de avond toe, jij nachtuil. Nooit voelde ik me nog alleen. Ik hoop dat je je daar in het donker zo goed voelt als je bewegingen laten uitschijnen. Je zag er alleszins bijzonder goed uit de laatste keer we je zagen. Armpjes achter je hoofd, beentjes trappelend in de lucht. Je had het er precies wel naar je zin.

Gisteren gaf je dan je papa voor het eerst een high five. Ik zeg het je, je had zijn gezicht moeten zien. Hij smolt bijna van trots. Voor de rest van de avond liet hij je niet meer los, iets wat jij duidelijk leuk vond.

Voor het eerst echt verbonden.

Oh die avonden

Best een dubbel gevoel kreeg ik toen ik tijdens deze lesvrije weken aan de avondlessen dacht. Het viel me plots op dat ik volgende week helemaal niet terug wil. Ik hou van de lessen, ik leef op door alle nieuwe dingen die ik er leer; maar ik weet niet of het me de opoffering nog waard is. Drie avonden in de week om half acht thuis vertrekken naar het werk, om dan pas om kwart voor elf die deur terug te kunnen openduwen. Geen tijd om rustig te eten zelfs. Dat weegt toch door. Niet alleen op mij en een beetje op mijn gezondheid en gemoed, maar ook op mijn huisgenoot en zelfs onze relatie heb ik gemerkt. De voorbije anderhalve week merkte ik hoeveel rust het brengt om gewoon naar huis te kunnen. Nog even in de winkel te kunnen stoppen, te koken, muziek door het huis te laten galmen terwijl mijn lief een Ikea-kast in elkaar steekt en na het eten dan de keuken te kunnen opruimen. Een opgeruimde keuken! Een unicum in tijden van avondschool zeg. Zo content dat ik daarvan word, ik kijk elke ochtend al uit naar het moment dat ik terug naar huis kan.

Alleen staat opgeven nergens onder de o in mijn woordenboek en zou het zo’n zonde zijn om er nu mee te stoppen. In juni is dat eerste diploma – als alles goed loopt – binnen, maar nu twijfel ik of ik me nog opnieuw wil inschrijven. Mijn rust en groeiend gezinnetje zijn me precies toch veel meer waard. En dat wringt natuulijk, want ik heb er wel aanleg voor – so I’ve been told -, vind het leuk tijdens de lessen en ik geniet er tussen alle stress door ontzettend van.

Stof genoeg tot nadenken dus. Stoppen, minderen, verderdoen, … Stof, waarvoor ik nu wél nog even de tijd heb om het op te ruimen, ha!

Op dit moment – maart

10299763_777793452312167_2080065024_nNog een laatste zucht en maart tweeduizend vijftien kan alweer geklasseerd worden. In mijn geheugen zal ze gegrift staan als de maand waarin ik iedereen dit goede nieuws kon laten weten. Nog eens bedankt aan iedereen die hier lieve woorden achterliet trouwens, dat raakt mijn gevoelig zieltje heel diep. Vele virtuele knuffels komen je kant uit. Dat blogwereldje kan soms toch zo warm zijn.

Doen – Zoals gewoonlijk iets te veel. Mezelf soms wat voorbijlopen is er een van. Ik probeer het rustiger aan te doen en de nodige rust in te lassen, maar dat zal pas echt lukken als ik dat diploma in handen heb in juni denk ik. Nog even volhouden.

Denken aan – In wat voor een geweldige stroomversnelling mijn leven zit. Daar denk ik de laatste tijd best vaak aan. En met geweldig bedoel ik fantastisch. Ik heb altijd al gedroomd om een jonge mama te zijn en zie nu eens. Het is me gelukt in die twee en een halve decennia dat ik hier op deze aardbol rondloop om de man van mijn dromen aan de haak te slaan, een huis te kopen waar we allebei graag wonen en tegen alle verwachtingen in zonder al te veel problemen aan een kindje te beginnen. Ik zou er haast van op mijn blote knieën vallen, onzelievenheer danken en mijn pollekes kussen, alleen weet ik niet of ik nog heel gracieus terug recht zou geraken.

Kijken – Troebel. Of het aan de vermoeidheid ligt, de constante hoofdpijn of mijn zicht dat achteruit gegaan is, ik weet het niet zeker. Wel weet ik dat ik er vaak uitzie alsof Klaas Vaak iets te gretig is langsgekomen.

Uitkijken naar – September, hoe kan het ook anders. Maar iets dichterbij toch wel de maand april in zijn geheel. Een maand met twee weken van vrije avonden – oh wat een zaligheid -, een maand waarin ik verjaar en getrakteerd word op een verrassing – hoera! hoera! hoera! – en een maand waarin ik mezelf zonder enige reden een week verlof schonk. Wie leeft voor twee verdient het om af en toe te rusten voor twee.

Lezen – Tot mijn scha en schande even niks meer, behalve het occasionele tijdschrift en de nodige cursussen. Die goodreads challenge dreigt op een sisser uit te draaien, maar we houden dapper vol.

Houden van – Hoe die man waarover hier al eerder sprake was zijn handen op mijn buik legt en hem soms zelfs beschermt. Het schoonste dat er is. De hormonen maken een heel erg melige appel van deze anders ijzeren kathedraal.

Nooit meer hetzelfde

11008226_1410058295967123_1882317855_n Gehoord had ik je al. Het begon met geruis, alsof er een naald niet goed op een plaat werd gezet maar plots klonk daar heel duidelijk een opvallend snel gedreun. Een ongehoord soort geluid, iets waar die mooie man naast mij zelfs de tranen van in zijn ogen kreeg. Dat je dit lukte is al een hele verwezenlijking op zich, de eerste op je ongetwijfeld lange palmares. Ook mìjn hart sloeg merkbaar sneller. Er vormde zich een moeilijk door te slikken krop in mijn keel, maar niks vergeleken met wat ik voelde toen ik je voor het eerst zag. Vol leven en lust, het mooiste dat ik al zag. Er werd gesparteld, gezwaaid, gedraaid. Met vlag en wimpel geslaagd. Ik liep de deur uit al was het met je eerste rapport in mijn handen. Dat klein hartje van mij loopt over van trots op wat je nu al kan en bent. Dat je me afmat en af en toe behoorlijk slecht doet voelen, neem ik er graag voor lief bij. Af te leiden aan je tuimelingen op het scherm zal je me zonder enige twijfel nog heel wat andere dingen doen voelen. Ik kijk er zo naar uit.

Lief klein prutsje, je bent oh zo welkom.

Hey now

927040_268831783287667_1052532911_n

Muziek kan zo geladen zijn. Ze draagt herinneringen met zich mee die door merg en been gaan. Levensechte flashbacks die je even doen verstommen en wegdromen.

Zo ook dit nummer, elke keer opnieuw rolt er een koude rilling van onder naar boven over mijn rug. Deinend tot in mijn vingertoppen. Elke keer word ik terug gekatapulteerd naar mijn zitje in dat veel te grote vliegtuig. De laatste helft van die twaalf uur durende vlucht stond dit nummer non stop op repeat. Als ik mijn ogen sluit, zie ik me daar opnieuw zitten. Gitzwart nacht en muisstil. Het leek wel alsof ik op dat moment de enige op de wereld was die nog wakker was. Slapen kon ik niet, ik werd bijna verteerd door zenuwen. Klamme handjes, een krop in de keel en voor het eerst onderweg naar China. De andere kant van de wereld waar dat lief van mij nu weer vertoefde. Voor al veel te lang. Het zwaarst van al zijn buitenlandse avonturen.

Ik holde bijna door douane met mijn koffers in mijn kielzog, lachte nog eens snel naar dat kwade vrouwtje aan het loket dat veel te traag een stempel in mijn paspoort zette en viel dan in tranen in zijn armen. Het leek wel de slotscène van een zeemzoete romantische film. En tot op vandaag een van mijn mooiste herinneringen. Geen mooiere film dan mijn eigen leven, zeker met bijpassende muziek.

Project #boostyourpositivity – shortcuts

IMG_1446Shortcuts, ik heb er wel een paar.

Weekmenu. Hoe iemand zonder een weekmenu leeft, ik kan het niet begrijpen. Ik word namelijk bijzonder kregelig van de conversatie: “Wat wil je vanavond eten?” – “Geen idee, kies maar.” Sinds de komst van een weekmenu kan ik deze gelukkig al schrappen van de zwarte lijst der frustraties. Boodschappen worden een keer per week gedaan, puur uit tijdgebrek om te beginnen door die drie avonden les; maar ook omdat het zo’n gemak is. Je verliest maar een keer zoveel nutteloze tijd en het bespaart je een hoop geld. De volgende stap zal waarschijnlijk een Collect&Go zijn, maar ik ben nog niet volledig overtuigd.

Simpel koken. Valt een beetje binnen dezelfde categorie maar niks mis met snelle boerenkost. Meer zelfs, ik heb nog het liefst van al boerenkost. Worst met appelmmmmmoes bijvoorbeeld, ik kan het elke avond eten. Het ingewikkelder koken spaar ik voor het weekend. Of ga ik proeven bij de mama, ze doet niks liever dan ons te verrassen met lekker eten waarna we dan veel te lang blijven plakken. Toch leuk, zo’n warm nest. Zakken diepvriesgroenten zijn trouwens mijn beste vrienden geworden sinds de komst van onze diepvriezer. Gisteren nog toverde ik in een mum van tijd avondeten op tafel dankzij zo’n zak groenten. Snel, lekker en gezond, meer kan je niet wensen.

Zuinig strijken. Mijn eigen kleren strijk ik bijvoorbeeld bijna nooit. Tot voor kort hadden we geen droogmachine en slaagde ik er toch nog in om alles met relatief weinig kreuk te drogen. Mijn lief is iets kieskeuriger, ik vind dat niet zo erg. Er zijn wel dingen die ik nooit strijk, zoals ondergoed, lakens, handdoeken, zakdoeken… je moet ergens de grens trekken.

Bundelen der horror. Het huis wordt in een keer gekuist om de zoveel tijd, de was wordt opgespaard tot een machine vol van elk kleur, de vaatwas wordt gevuld tot een machine vol,… Zo worden de taakjes die ik echt niet graag doe gebundeld tot een uurtje doorzetten, om er daarna weer voor even vanaf te zijn.

Bewust niks doen. Broodnodig voor de moraal én je relatie. Even stoppen met de mallemolen die je huishouden kan zijn en dicht tegen je lief in de zetel aan kruipen. Die taakjes zullen er morgen nog wel zijn – ik loop desnoods even met oogkleppen door huis – dat moment van rust neemt niemand me nog af.

Gedeelde agenda’s. Een nieuwe wereld ging voor me open toen ik de mogelijkheid om families aan te maken ontdekte op iOS. Geen “hoe maar ik wist niet dat dat nu was” meer, alles staat netjes opgeschreven en is altijd te raadplegen.

Ik ben er zeker van dat er binnenkort nog een hele hoop zullen moeten bij komen, maar de basis zit alleszins goed. Mijn belangrijkste shortcut blijft wel nog altijd goed teamwork, ik sta er nooit alleen voor.

Blij dat je in mijn team zit, meneertje.