Nooit meer hetzelfde

11008226_1410058295967123_1882317855_n Gehoord had ik je al. Het begon met geruis, alsof er een naald niet goed op een plaat werd gezet maar plots klonk daar heel duidelijk een opvallend snel gedreun. Een ongehoord soort geluid, iets waar die mooie man naast mij zelfs de tranen van in zijn ogen kreeg. Dat je dit lukte is al een hele verwezenlijking op zich, de eerste op je ongetwijfeld lange palmares. Ook mìjn hart sloeg merkbaar sneller. Er vormde zich een moeilijk door te slikken krop in mijn keel, maar niks vergeleken met wat ik voelde toen ik je voor het eerst zag. Vol leven en lust, het mooiste dat ik al zag. Er werd gesparteld, gezwaaid, gedraaid. Met vlag en wimpel geslaagd. Ik liep de deur uit al was het met je eerste rapport in mijn handen. Dat klein hartje van mij loopt over van trots op wat je nu al kan en bent. Dat je me afmat en af en toe behoorlijk slecht doet voelen, neem ik er graag voor lief bij. Af te leiden aan je tuimelingen op het scherm zal je me zonder enige twijfel nog heel wat andere dingen doen voelen. Ik kijk er zo naar uit.

Lief klein prutsje, je bent oh zo welkom.

Hey now

927040_268831783287667_1052532911_n

Muziek kan zo geladen zijn. Ze draagt herinneringen met zich mee die door merg en been gaan. Levensechte flashbacks die je even doen verstommen en wegdromen.

Zo ook dit nummer, elke keer opnieuw rolt er een koude rilling van onder naar boven over mijn rug. Deinend tot in mijn vingertoppen. Elke keer word ik terug gekatapulteerd naar mijn zitje in dat veel te grote vliegtuig. De laatste helft van die twaalf uur durende vlucht stond dit nummer non stop op repeat. Als ik mijn ogen sluit, zie ik me daar opnieuw zitten. Gitzwart nacht en muisstil. Het leek wel alsof ik op dat moment de enige op de wereld was die nog wakker was. Slapen kon ik niet, ik werd bijna verteerd door zenuwen. Klamme handjes, een krop in de keel en voor het eerst onderweg naar China. De andere kant van de wereld waar dat lief van mij nu weer vertoefde. Voor al veel te lang. Het zwaarst van al zijn buitenlandse avonturen.

Ik holde bijna door douane met mijn koffers in mijn kielzog, lachte nog eens snel naar dat kwade vrouwtje aan het loket dat veel te traag een stempel in mijn paspoort zette en viel dan in tranen in zijn armen. Het leek wel de slotscène van een zeemzoete romantische film. En tot op vandaag een van mijn mooiste herinneringen. Geen mooiere film dan mijn eigen leven, zeker met bijpassende muziek.

Project #boostyourpositivity – shortcuts

IMG_1446Shortcuts, ik heb er wel een paar.

Weekmenu. Hoe iemand zonder een weekmenu leeft, ik kan het niet begrijpen. Ik word namelijk bijzonder kregelig van de conversatie: “Wat wil je vanavond eten?” – “Geen idee, kies maar.” Sinds de komst van een weekmenu kan ik deze gelukkig al schrappen van de zwarte lijst der frustraties. Boodschappen worden een keer per week gedaan, puur uit tijdgebrek om te beginnen door die drie avonden les; maar ook omdat het zo’n gemak is. Je verliest maar een keer zoveel nutteloze tijd en het bespaart je een hoop geld. De volgende stap zal waarschijnlijk een Collect&Go zijn, maar ik ben nog niet volledig overtuigd.

Simpel koken. Valt een beetje binnen dezelfde categorie maar niks mis met snelle boerenkost. Meer zelfs, ik heb nog het liefst van al boerenkost. Worst met appelmmmmmoes bijvoorbeeld, ik kan het elke avond eten. Het ingewikkelder koken spaar ik voor het weekend. Of ga ik proeven bij de mama, ze doet niks liever dan ons te verrassen met lekker eten waarna we dan veel te lang blijven plakken. Toch leuk, zo’n warm nest. Zakken diepvriesgroenten zijn trouwens mijn beste vrienden geworden sinds de komst van onze diepvriezer. Gisteren nog toverde ik in een mum van tijd avondeten op tafel dankzij zo’n zak groenten. Snel, lekker en gezond, meer kan je niet wensen.

Zuinig strijken. Mijn eigen kleren strijk ik bijvoorbeeld bijna nooit. Tot voor kort hadden we geen droogmachine en slaagde ik er toch nog in om alles met relatief weinig kreuk te drogen. Mijn lief is iets kieskeuriger, ik vind dat niet zo erg. Er zijn wel dingen die ik nooit strijk, zoals ondergoed, lakens, handdoeken, zakdoeken… je moet ergens de grens trekken.

Bundelen der horror. Het huis wordt in een keer gekuist om de zoveel tijd, de was wordt opgespaard tot een machine vol van elk kleur, de vaatwas wordt gevuld tot een machine vol,… Zo worden de taakjes die ik echt niet graag doe gebundeld tot een uurtje doorzetten, om er daarna weer voor even vanaf te zijn.

Bewust niks doen. Broodnodig voor de moraal én je relatie. Even stoppen met de mallemolen die je huishouden kan zijn en dicht tegen je lief in de zetel aan kruipen. Die taakjes zullen er morgen nog wel zijn – ik loop desnoods even met oogkleppen door huis – dat moment van rust neemt niemand me nog af.

Gedeelde agenda’s. Een nieuwe wereld ging voor me open toen ik de mogelijkheid om families aan te maken ontdekte op iOS. Geen “hoe maar ik wist niet dat dat nu was” meer, alles staat netjes opgeschreven en is altijd te raadplegen.

Ik ben er zeker van dat er binnenkort nog een hele hoop zullen moeten bij komen, maar de basis zit alleszins goed. Mijn belangrijkste shortcut blijft wel nog altijd goed teamwork, ik sta er nooit alleen voor.

Blij dat je in mijn team zit, meneertje.

Project #boostyourpositivity: Energy & Positivity

IMG_1364

Soms zakt de moed me zo in de schoenen en wil ik het liefst de wereld even op pauze zetten. Geen telefoons, geen overvolle mailbox, geen lelijke woorden die maar door mijn hoofd blijven galmen, niet de moed hoeven te vinden om me opnieuw op te pakken. Gewoon blijven liggen, donsdeken tot aan mijn neus opgetrokken. De wereld aan me laten voorbijgaan en hopen dat niemand het opmerkt. Even. Nog heel even.

Er zijn van die dagen die me niet afgaan. Zonder speciale reden, gewoon omdat hij begonnen is. Vandaag blijkt er zo eentje te zijn. Misschien dan ook het ideale moment om mijn positivity wat te boosten, want nu zit ze bijzonder ver. Niemand beter dan Oon, een van mijn eerste blogliefdes, om me daarbij te helpen.

Vers eten op tafel zetten, ik kan er zo van genieten. Eigenlijk nog maar sinds enkele jaren, sinds ik die grote liefde van mij ken. Na enige tijd merkte ik op dat ik het oprecht leuk vond om ons vers eten voor te schotelen, vooral omdat hij zo’n dankbaar publiek is. Hij kan mijn eten met zoveel smaak opeten dat de moeilijke eter in mij er zelfs door gemotiveerd geraakt. Hij heeft me zelfs doen koken met meer groenten dan vlees, iets wat ik me nooit had kunnen voorstellen.

Uitgebreid koken kan ik wegens tijdgebrek alleen nog maar op vrijdagavond en in het weekend. Die avondlessen gooien nog maar eens roet in het eten. Erger nog, ze zorgen ervoor dat ik vaker niet warm eet dan wel. Helemaal niet goed, maar wie wil er nu nog worst met stoemp eten om half elf ‘s avonds? Mijn bed en een dikke knuffel, dat is het enige dat ik op dat moment nog wil.

Aangezien mijn tafelgenoot zo’n groentenliefhebber is, kook ik zoals gezegd steeds vaker met verse groenten. Aardappelen staan er nooit op het menu, afgezien van puree in een stoemp. Even serieus, de beste uitvinding sinds het wiel: diepvriespuree. Ik zie je je neus al ophalen, maar daar ben je helemaal verkeerd in. Ik vind ze lekkerder dan mijn eigen verse puree. Lifesaver voor iedereen die weinig tijd heeft om in de potten te roeren, ik ben mijn collega nog altijd bijzonder dankbaar voor de tip. Verder vallen groentensauzen zoals een verse provinciaalse saus, klassiekers zoals wortelstoemp en wokschotels boordevol groenten bij ons ten huize heel erg in de smaak. Over het algemeen vrij snelle en gezonde maaltijden dus. Maar het ultieme gerecht dat bij ons binnen de categorie ik-heb-geen-inspiratie-en geen-zin-om-te-koken-maar-toch-wil-ik-geen-pak-friet-eten valt, zijn Mexicaanse wraps. Men neme alle groentjes die men graag heeft – al dan niet al klaar in een zakje -, men stooft, voegt fajita-saus toe (een fantastische tip van een andere collega) en men wrapt. Gemakkelijker kan het haast niet, tenzij een Mexicaan het je kant en klaar voor je neus schuift natuurlijk.

Een wereld van verschil voor dat klein meisje dat vroeger twee uur aan tafel zat bij elke maaltijd en meer eten onder haar bord schoof dan in haar mond.

Traag maar gestaag

IMG_1390 Oh lap. Ik heb mijn goed voornemen om elke week te bloggen nu al verprutst. Is het ietsje minder erg als ik zeg dat ik er een paar heel goede redenen voor had? Les excuses sont faites pour s’en servir, ik weet het, maar eentje kan je hierboven aanschouwen op de foto: we zitten in ons huis! Na heel wat gezwoeg, gevloek en geverf, vooral dan door de mannelijke bewoner van het huis – waarvoor grote dank -, kunnen we nu eindelijk in ónze zetel voor óns knetterend haardvuur zitten. Hoewel het fijn was om enkele weken bij mijn ouders te logeren en daar te genieten van hun knetterend haardvuur, doet het toch deugd om opnieuw een eigen plek te hebben. Gedaan met uit valiezen te leven, iets wat me bijzonder rusteloos maakt. Nu leven we nog grotendeels uit dozen, maar dat kan je toch niet vergelijken. Je hebt al je spullen bij je en beetje bij beetje krijgt alles zo zijn eigen plek.

Zo’n nieuw huis, een dat dan nog volledig van jezelf is, is toch iets speciaal. Je voelt dat het nog nieuw is, dat het nog opgebouwd moet worden, dat het nog zoveel potentieel heeft. Maar het is er al zo prettig. Die bakstenen muren waar we dagen op zwoegden zien er nog zo mooi uit omdat we het volledig zelf deden. Traag maar gestaag.

Dat komt daar volledig goed, ik voel het nu al.

Oh hallo nieuw huis – of toch niet

10914463_844181128979081_1234639852_n

Bloed, zweet en op momenten met tranen in de ogen is ons appartement leeg. Drie vrachtwagens later staat dat huis van ons nu overvol dozen en uit elkaar gevezen meubels.

Jammer genoeg schrijf ik deze post nog niet uit onze eigen living. Door kleine onvoorziene omstandigheden brachten we er de voorbije nachten niet door. Een muur moet nog een deel uitgekapt en opnieuw bepleisterd worden, muren hebben nog verschillende lagen verf nodig, de verwarming moet nog in orde gebracht worden, de koelkast en diepvriezer moeten nog geleverd worden,… dat is een behoorlijke opsomming van nog.

Een ding is zeker, zonder de hulp van onze familie waren we nu allebei een aantal kale plekken op ons hoofd en een zenuwinzinking of vijf rijker. Dikke zoenen voor alle hulp die we kregen en alle hulp die ongetwijfeld nog zal volgen.

Oh en een kleine tip helemaal gratis en voor niks: een verhuislift is niets waard. Wat is me dat zeg.

Forget the labels

IMG_0975

En toen las ik dit. Donderslag bij heldere hemel.

It’s ok to pursue something else for a while if your current efforts don’t seem to be working. Embrace where your life seems to be headed, and forget the labels.

Labels. Mocht het een chocoladecake zijn, mijn mondhoeken en handen hingen vol van die donkere lekkernij – denk maar aan de scène in Matilda – zo schuldig ben ik eraan. Maar ik moet toch iets doen wat ik altijd in gedachten had? Wat iedereen denkt dat ik zou moeten doen? Ik moet toch iets doen dat bij mij past? Past. Nog zo’n vreemd begrip. Wat past er eigenlijk? Past het vanzelf of ben jij het die het doet passen?

Ik heb het al in het snotje afgaande op het aantal vraagtekens hierboven. Ook in het nieuwe jaar zullen de nodige existentiële crisissen me niet vreemd zijn. Puur op mijn gevoel lijkt mijn huidige label alleszins niet te werken. Misschien wordt het dus tijd om te stoppen met steeds in hetzelfde ideeënpotje te roeren. Ze zeggen toch ook dat je de liefde van je leven tegenkomt op het moment dat je stopt met zoeken.

Try again. Fail again. Fail better.

Haalbare kaarten voor het nieuwe jaar

10903722_655472971239050_2045698499_nOok mezelf wens ik voor het nieuwe jaar enkel haalbare kaarten in mijn boek. Concrete doelen helpen me dingen te bereiken en al zeker als ik ze neerpen. Sociale controle, de beste controle. Bij deze: wat ik wil bereiken in het nagelnieuwe jaar.

1. Me steeds beter voelen in mijn vel

2014 was het jaar waarin ik mijn eetgedrag compleet omgooide. Ik, het meisje dat vroeger huiverend wegliep van groenten en fruit. Ik begon ze meer en meer toe te laten in mijn eetpatroon. Snoepen kwamen niet meer in huis, een pakje koeken ging open maar moest dan weggegooid worden omdat ik na eentje al genoeg had. De meest drastische ingreep op vlak van eten en drinken was wel het afscheid van cola. Je moet weten, ik drink geen alcohol, geen koffie en ben niet gek van fruitsappen, dus cola was de enige “feestelijke drank” die ik had. Tot ik op een dag besloot dat het welletjes was. Ik dronk zo’n liter cola per dag en achteraf gezien maakte me dat zo lusteloos en had ik bijna elke dag buikpijn. De combinatie van sporten, een ander eetpatroon en enkel nog water zorgde er bovendien voor dat de laatste kilo’s die me stoorden als sneeuw voor de zon smolten. Als dat geen mooie neveneffect is. Ik kan zelfs bijna zeggen dat ik trots ben op mezelf. Wat het ook zij, stoppen met cola is geen lachtertje. Drie weken heb ik elke dag barstende hoofdpijn gehad, maar nu voel ik beter dan ooit. Zelden heb ik nog buikpijn en ik heb véél meer energie ironisch gezien. Een aanrader dus!

2. De goodreads challenge

Mijn grootste zoete zonde zijn foute series. Ik kan uren tijd verspillen door te staren naar lege programma’s. Toen ik deze challenge zag passeren op Goodreads besloot ik mee op de kar te springen. Een wat nuttigere invulling voor al die verloren tijd. 20 boeken op een jaar tijd, moet wel lukken. Denk ik.

3. Voldoening halen op werkvlak

Het voorbije jaar was geen gemakkelijk jaar op werkvlak. Ik hoop dat het nieuwe me wat gunstiger gezind zal zijn. Uiteindelijk breng je er toch vijf dagen per week door, iets waar ik nog steeds niet bij kan met mijn verstand. Je brengt gewoon meer tijd door op het werk dan thuis. Gekke gekke wereld.

4. Volhouden met avondschool

Zoals je ongetwijfeld al vaker las, spendeer ik drie avonden per week op de avondschool. Heel leuk en leerrijk maar het vraagt behoorlijk wat opofferingen. Ik moet mijn lief, mijn huishouden en mezelf verwaarlozen om het te kunnen bolwerken. Het zou zonde zijn om nu op te geven na alle energie. Na dit jaar heb ik al een diploma, dus mocht het even te veel zijn, kan ik dan nog altijd een stapje terug zetten.

5. Minstens een blogpost per week

Ik hoop dat het niet te ambitieus is, maar ik hou zo van bloggen dat het wel moet lukken. Honderden posts staan er in draft omdat ik ze uiteindelijk niet meer wilde posten toen ze af waren. Iets dat samenhangt met dit voornemen is stoppen met me te spiegelen aan anderen en me hierdoor te laten leiden. Er is een reden geweest dat ik die post neerschreef, waarom zou ik ze dan ook niet posten? Mijn blog, mijn gedachten, of ze nu flauw lijken of niet.

6. Meer bewuste tijd met mijn lief

Meer tijd voor dat mooie lief van mij, minder tijd voor dingen die mijn tijd opeisen en zelfs nog niet aan zijn enkels komen. 2015 belooft een bijzonder turbulent jaar te worden met een verhuis middenin examens en nog eventuele verbouwplannen. We zullen dus ons uiterste best mogen doen om af en toe een adempauze in te lassen en tijd vrij te kunnen maken voor elkaar. Il faut reculer pour mieux sauter.

7. Meer focus op de positieve kant van het verhaal

Na deze post gelezen te hebben bij Nina (wie ik trouwens toch bewonder, zeker de laatste jaren) kan ik nog een puntje toevoegen aan mijn lijst. Vaak valt het me op als ik door mijn twitter account scroll dat ik eerder negatief uit de hoek kom. Mijn glas is maar al te vaak halfleeg. Gelukkig is het niet meer zoals vroeger, wanneer het glas altijd leeg was, maar het kan steeds beter. Daarom is het laatste puntje van de lijst dat ik graag bewuster zou zijn van de invloed die mijn ingesteldheid heeft op mijn eigen gevoel.

Nu al benieuwd hoeveel items ik kan doorstepen op 1 januari 2016.
Welke voornemens maakte jij zoal?

En voor je het weet haal je de hemel

10838421_1577925962438673_493019496_nNatuurlijk wens ik je het allerbeste. Zonder aarzelen en gevolgd door drie oprechte kussen. Ik wens je de hoogste bergen die er zijn en alleen maar helderblauwe luchten. Het licht voor je ogen en je wildste dromen. Een nieuw leven in een ander land of je eigen bedrijfje. Een fantastisch zelfbeeld en een zee aan vrije tijd.

Maar dit jaar sla ik de beurt eens over. Dit jaar wens ik je alleen maar haalbare kaarten in je boek. Het afscheid van die laatste kilo die je zo stoort. Het doorzettingsvermogen om je eetpatroon wat aan te passen. Elke maand één dag die volledig in het teken staat van genieten. De tijd om dat boek dat al zo lang op je ligt te wachten van de eerste tot de laatste pagina te verslinden of om dat fotoboek van die reis vorige zomer eindelijk te maken. Nieuw leven in die vriendschap die tot je grote spijt verwaterde. Eén dag, één kilo, één boek, één vriendschap,… zeg nu zelf, dat lukt je met de vingers in de neus. Kleine overwinning na kleine overwinning.

En voor je het weet haal je de hemel.

Secret Santa – editie 2014: het plezier

IMG_0731

Wat een plezier was het om de post te halen deze week. Bedankt Ageeth, Nummer 44 en Sarah, jullie post staat heel mooi te blinken op mijn kast. Wat een pareltjes!

Mocht je alle andere pareltjes willen aanschouwen, dit zijn alle lieve Santa’s:

fortysomethingandmuchmoreclair1991fiekefatjerietjes – opblotevoettitatastischsantenkraammetupsendowns – vierenveertig –  zazozipnaadjesendraadjes –  teamkoekendoosdurvendromendenkendoenblogvansabrina – hetgroteboekvanflorien – maaikevanliefdenobutterflykruimelsgekwekmadebykkolliewalliegerhildemaaktkarenvandelaersarahfranskristofenkimnaomisluijsvillananamimmecarper  – coucoucastorliesjessbeetjebezigliebestonaroriginalsptitsmonstresaliceandgabriellesarahindestadcrispkat – evelinecupcakeilseogenzalfemmellienmooiding – museepapier – lepetitrequinbammetjechoco – katriendeclerckajstoffenspulletjesntonemynameisblondemisssexandthecityontroerendgoedliesbethbiesmies – marijkekesteloot –  broertjesmamatoilyluevaverteltbymarloesthuis – vreeverweg1stestraatlinksnummer44inekentess

Het deed me plezier dat jullie allemaal zo enthousiast deelnamen. Wie weet tot een volgende?